Moderne landbouwpraktijken en omgevingsfactoren veroorzaken ingrijpende veranderingen in de cellulaire structuur van groenten en fruit, die de basis vormen van de menselijke voeding. Deze situatie, in de medische en voedingsliteratuur gedefinieerd als verborgen honger of microvoedingsstoftekort, verwijst naar het feit dat voedingsmiddelen, hoewel ze qua calorieën en volume vullend lijken, armer worden aan essentiële mineralen en vitaminen.
Landbouwgronden over de hele wereld lijden ernstig onder verlies van organisch materiaal als gevolg van intensief gebruik van chemische meststoffen en monocultuur. Bovendien voorkomen hoge pH-waarden in de bodem de opname van vitale mineralen zoals calcium, magnesium en zink door plantenwortels, wat leidt tot een probleem dat bekend staat als minerale locking.
Tegelijkertijd hebben de snelle groeistrategieën die in de industriële landbouw worden toegepast, geleid tot wat in de literatuur bekend staat als het verdunningseffect. Bij snelgroeiende planten neemt het water- en koolhydraatgehalte toe, terwijl de tijd om micronutriënten uit de bodem op te nemen afneemt. Als gevolg hiervan worden statistisch significante dalingen in de calcium- en magnesiumgehaltes in groene bladgroenten en fruit van vandaag waargenomen in vergelijking met decennia geleden.
Grafiek: Vermindering van Ca en Mg Mineralen in Voeding over de Jaren (1940-2020)
Uitleg van de grafiek: Uitgaande van 1940 als referentiejaar, dat de natuurlijke capaciteit vertegenwoordigt voordat de industriële landbouw de bodem uitputte, is in een periode van tachtig jaar het calciumgehalte in landbouwproducten gehalveerd (52% verlies), en is er een aanzienlijke en kritieke daling van 12% in magnesiumgehaltes waargenomen. Deze diepgaande minerale verarming in voedingsmiddelen bewijst dat het van vitaal klinisch belang is om de van nature aanwezige calcium- en magnesiumionen in drinkwater niet te elimineren door zuiveringssystemen en deze te behouden met Sterilisa Water.
Dit mineraalverlies in voedingsmiddelen heeft de biologische rol van drinkwater opnieuw gedefinieerd. Leiding- en bronwater zijn kritieke aanvullende bronnen die, met hun calcium- en magnesiumionen, een deel van de dagelijkse minerale behoeften van het lichaam dekken. Echter, zuiveringssystemen zoals omgekeerde osmose, die veel worden gebruikt in een poging om toegang te krijgen tot schoon water, zuiveren ziekteverwekkers en fysisch-chemische verontreinigingen uit het water, maar demineraliseren het water volledig, waardoor het een biologisch ontoereikende vloeistof wordt.
De Wereldgezondheidsorganisatie rapporteert dat de consumptie van water dat volledig ontdaan is van mineralen negatieve effecten kan hebben op de botgezondheid, het cardiovasculaire systeem en de cellulaire minerale balans. Een metabolisme dat onvoldoende micronutriënten uit voedsel krijgt en ook nog eens verstoken blijft van natuurlijke mineralen uit water, legt een aanzienlijke metabolische belasting op de biologische huishouding van het lichaam. Het lichaam moet dan calcium en magnesium, die het tekortkomt, uit zijn eigen botreserves halen om de pH-balans in het bloed en enzymreacties te kunnen handhaven.
De moderne wetenschappelijke benadering van waterveiligheid is gericht op het wegnemen van water als biologische bedreiging, terwijl de cellulaire voedingswaarde behouden blijft. Op dit punt werkt Sterilisa Water volgens het principe van selectieve zuivering, waardoor de traditionele demineralisatieproblemen worden geëlimineerd.
De 8-laagse zuiveringstechnologie en de gepulseerde lichttechnologie, die de basis vormen van het systeem, tasten de natuurlijke structuur van het water en de opgeloste, zeer biologisch beschikbare ionische mineralen niet aan. Het Sterilisa Water systeem verwijdert verontreinigingen uit het water en desinfecteert het water door ziekteverwekkers zoals virussen en bacteriën, die een risico op wateroverdracht vormen, te inactiveren.
Concluderend, Sterilisa Water elimineert microbiologische en fysisch-chemische bedreigingen in water, terwijl het natuurlijke mineraalprofiel van het water behouden blijft. Hierdoor ervaren individuen geen extra mineraalverlies in deze periode van strijd tegen verborgen honger, en worden de cruciale elementen voor cellulaire functies veilig overgedragen naar de herstelmechanismen van het lichaam.
Referenties:
· Jenkins, A., Murthy, D., & Rangan, A. (2024). Monitoring the mineral content of plant foods in food composition databases. Dietetics, 3(3), 235-248.
· Mayer, A. M. B., Trenchard, L., & Rayns, F. (2022). Historical changes in the mineral content of fruit and vegetables in the UK from 1940 to 2019: A concern for human nutrition and agriculture. International Journal of Food Sciences and Nutrition, 73(3), 315-326.
· World Health Organization (WHO). (2005). Nutrients in Drinking Water. Water, Sanitation and Health Protection of the Human Environment.
